"All the days of my life, I live in agony..."
Ang nakakalungkot sa pagiging matatag at masayahin ay ang katotohanan na walang nakakapuna na nasasaktan ka na pala,... na hindi mo na pala kaya,... na tao ka lang pala na may puso rin na nasasaktan,... na may katawan ka rin na napapagod,... at may damdamin ka rin na naghahanap ng matatakbuhan at mahihingahan sa mga sandaling parang tinalikdan ka na ng mundong makasarili...
Bakit ganun? Ang mga taong hindi mo kayang nalulungkot ang siyang nagbibigay kaungkutan sa iyo? Bakit ang mga taong pinagsusumakitan mong hindi masaktan ang siyang paulit-ulit na nananakit sa iyo, sinasadya man o hindi? Bakit? Marahil, may mga tao lang talaga ng kayang isaisantabi ang sariling kaligayahan para makitang masaya ang mga taong mahalaga para sa kanya. At siguro, mayroon ding mga tao na hindi marunong magpahalaga sa mga bagay na pinaghihirapan ng iba para lamang maialay sa kanila... Haay... Bakit nga kaya binabasura lang ng iba ang siyang pinapangarap ko?
No comments:
Post a Comment